Mijn artistieke praktijk

Ik beweeg de omgeving en wordt erdoor bewogen

Centraal in mijn artistieke praktijk staat het vermogen om mij open te stellen voor hetgeen om mij  heen gebeurt. Artistiek onderzoek als een manier om nieuwe inzichten en perspectieven te ontwikkelen in sociale en maatschappelijke problematieken. Een combinatie van een open en kritische attitude en een beeldende kwaliteit die kan leiden tot beelden, ontwerpen, concepten die ons in staat stellen de wereld anders te aanschouwen.

Vanuit dit op mogelijkheden gerichte denken wordt een eigen perspectief ontwikkeld waar ik op beeldende wijze vorm aan geef. Aan de basis is steeds een manier van werken die co-creatief is. Dit co-creatie werkproces, deze methodiek, staat niet alleen in dienst van de artistieke uitkomst, maar heeft de ambitie om op zichzelf een autonome waarde te creëren. Door mijn aanwezigheid als onderzoekende kunstenaar in een sociale omgeving wordt een proces van uitwisseling in gang gezet tussen de kunstenaar en deze omgeving. Hiermee wordt dit artistiek onderzoek als vanzelf een proces van co-creatie. De omgeving, de mensen, de gebeurtenissen worden onderdeel van het creatieve proces. Ik objectiveer de omgeving en de mensen niet maar ga ermee in gesprek. Zo beweeg ik de omgeving en wordt ik er tegelijkertijd door bewogen.Door de co-creatieve beeldende methodiek en mijn open blik komen er andere dingen zichtbaar. Ik zoek in mijn artistieke onderzoeksprocessen niet naar bewijzen of antwoorden, maar zoek naar nieuwe perspectieven die voor mij niet alléén artistiek maar ook maatschappelijk relevant moeten zijn.

Het scheppen van nieuwe regels en vormen

Ik creëer artistieke inclusieve ruimtes voor het scheppen van nieuwe regels en vormen om onafhankelijk in verbinding te staan met anderen en de wereld door concepten en projecten te ontwikkelen met een sociale insteek en met een artistieke finaliteit waarin textiel en co-creatie de rode draad vormen.

Ik wil werk ontwikkelen waar de focus ligt op gelijkwaardigheid. Hoe kunnen alle deelnemers een gelijkwaardige invloed hebben op het proces en het artistieke resultaat van dit proces? Hoe kan ik nog meer inzetten op dialoog, ‘common ground’? Deze processen monden uit in een artistiek project, maar wat kan dit proces betekenen voor de participanten op lange termijn? Hoe kan dit proces een duurzame kwaliteit krijgen? Wat is de maatschappelijke impact?

Lichaam en materiaal

In mijn artistiek parcours als kostuumontwerper heb ik doorheen de jaren een eigen vormentaal en persoonlijke visie ontwikkeld,  en een bredere visie over en methodieken voor het kostuumontwerpen onderzocht. Als kostuumontwerper ben je sowieso steeds participant in een co-creatieproces.   Mijn inbreng in deze co-creatieprocessen doe ik met materiaal waar ik meester over ben. Het materiaal waar ik mee werk is in de eerste plaats het lichaam en materiaal dat het lichaam omringt (meestal textiel). Het observeren van het lichaam tijdens het repetitieproces: de lichaamshouding, motoriek, uitstraling is voor mij de basis en een noodzaak om tot een goed kostuumontwerpconcept te komen.  Ik maak een kostuumconcept voorstel in functie van het groter geheel met oog voor de psychologisering en synergie tussen de verschillende personages.

Dat in combinatie met de dramaturgische analyse en de analyse van de personages.

De inspiratie voor dit concept, die ene onbepaalde intuïtieve prikkel, kan schuilen in de tekst en/of aangereikt worden vanuit de dramaturgie of het thema. Ik probeer dit gevoel tastbaar te maken en materialiseer die indruk in een uiteindelijk resultaat, de kostuums. Het kostuum heeft slechts bestaansrecht bij de gratie van een voorstelling . Zodra het doek valt of de opnames achter de rug zijn, trekt de betekenis zich uit het kostuum terug. Ik ontwerp kostuums die a priori vergankelijk zijn. Wat overblijft is textiel en een mooie herinnering in het hoofd van de toeschouwer.

Materiaal en identiteit

Een kostuum helpt de performer om voor een beperkte tijd in de huid te kruipen van iets of iemand anders of het kostuum helpt hem vanuit zijn eigen fysionomie, lichaamstaal, een aspect van zijn innerlijke of uiterlijke zelf uit te vergroten of te verkleinen. Een kostuum verbeeld en helpt om een realiteit te reconstrueren.

Dat wat je lichaam bedekt en beschermt geeft een deel van je identiteit bloot. Het is een middel tot persoonlijke expressie en een communicatiemiddel. Dit spel tussen lichaam en materiaal heb ik al altijd bijzonder en fascinerend gevonden en vind het boeiend om te observeren hoe heel diverse individuen omgaan met deze relatie. Kijken naar mensen is een constante, een tweede natuur, een creatief proces in mijn leven en een onuitputtelijke inspiratiebron voor mijn werk als Multidisciplinair kunstenaar, sociaal ontwerper,documentaire regisseur en kostuumontwerper.

Wat straalt iemand uit of wat wil iemand uitstralen?

Welke rol speelt kleding in de verhoudingen tussen mensen?

Welke bekrachtiging geven ze aan wat ze doen en wie ze zijn?….

Als kostuumontwerper reconstrueer ik deze observaties in theaterkostuums en als kunstenaar leiden deze observaties naar sociale en artistieke projecten en concepten rond lichaam, materiaal en identiteit.

Duurzaam kostuumontwerp

De laatste jaren startte ik ook met een onderzoek hoe ik mijn ontwerp en maakproces als kostuumontwerper duurzamer kan maken.

In 2018 heb ik voor de productie King Lear (Het Paleis) een duurzaam participatief kostuumontwerp methodiek ontwikkelt en opgezet. https://www.spothetpaleis.be/spot/kinglear/kostuums/

Vanuit dit praktijkonderzoek wil  ik samen met andere“een manifest voor de duurzame kostuumontwerper” ontwikkelen en onderzoeken hoe we door samen te werken ons vak kunnen verduurzamen , bijvoorbeeld groepsaankopen voor onderhoudsproducten, centrale kledingbibliotheek voor kostuumontwerpers, een duurzame materialen bank met tweedehands, ecologisch materiaal en textielreststromen, coaching trajecten en workshops, en een platform voor kennisdeling .